شفاعت و فاطمه(س)

شفاعت به معنای وساطت شخص شفاعت‌کننده نزد خداوند، برای رساندن رحمت خداوندی به برخی بندگان است. در ادیان توحیدی، افزون بر ایمان و عمل صالح، از وساطت اشخاص و اشیایی بهره برده می‌شود که نزد خدا منزلتی ویژه دارند. این موضوع در ادیان پیشین، همچون یهود و مسیحیت نیز وجود داشت. در آموزه‌های اسلامی اعتقاد به شفاعت، به‌ویژه شفاعت اهل‌بیت به طور گسترده مطرح شده و حضرت فاطمه(س) به عنوان یکی از اهل‌بیت از مقام شفاعت‌کنندگی برخوردار است که در روایات فراوانی از نبی اکرم(ص) و دیگر اهل‌بیت به این مسئله اشاره شده است.

شفاعت به دو گونه تقسیم می‌شود: یکی وساطت در قیامت به منظور رسیدن تفضّل الهی به بندگان و دیگری به معنای رهبری انسان‌ها در دنیا، برای پیمودن مسیر سعادت یا شقاوت. درباره حضرت فاطمه(س) هر دو نوع شفاعت وجود دارد و ایشان هم در دنیا وسیله برای هدایت و رسیدن به کمال است و هم در قیامت نزد خداوند برای شیعیان و پیروانش وساطت می‌کند. از آثار مهم شفاعت، این است که امید به شفاعت، رابطه معنوی با اولیای الهی را پایدار و زمینه انجام واجبات و ترک محرمات را فراهم می‌کند.

شفاعت حقیقی مخصوص خداوند است و شفاعت‌کنندگان، کسانی هستند که خدا به آنها اجازه شفاعت برای دیگران را داده است. در آیات و روایات از شفاعت‌کنندگانی نام برده شده؛ ازجمله: اسمای حسنای الهی، کتاب‌های آسمانی، پیامبران و اولیای الهی و در رأس آنها رسول اکرم(ص) و اهل‌بیت. آغاز شفاعت، با پیامبر اسلام(ص) است و ایشان شفیع همه شفاعت‌کنندگان خواهد بود.

بنا بر روایات، شفاعت‌شوندگان باید در ارکان دین کامل بوده و ارتباط شایسته‌ای با خدا و پیشوایان الهی داشته باشند. در میان شفاعت‌شوندگان از گروه‌هایی نیز نام برده شده است. از قبیا: شیعیان اهل‌بیت(ع)، دوستداران اهل‌بیت(ع)، دوستداران و یاوران فاطمه(س) و گریه‌کنندگان بر امام حسین(ع).

در طول تاریخ برخی از افراد کج‌اندیش به شفاعت به معنای مغفرت و تفضّل اشکالاتی وارد کرده‌اند که به نظر دانشمندان مسلمان، به ویژه شیعه، همه این ایرادها بر اثر برداشت نادرست از شفاعت است (ارجاع به متن مقاله).

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید